Van aardbeving naar schoonheid van het verval

Met Pieter Broesder van het DvhN op pad geweest, met als resultaat: Het onvervangbare niet verloren laten gaan. Wat te vertellen is over de aardbevingschade is hierin terug te lezen. Na het bezoek aan Krewerd heb ik Pieter meegenomen naar Oosterwijtwerd. We waren toch in de buurt. Aan het begin van het dorp valt het bordje op: kerk is open. Nog zo’n bordje bij de kerk zelf. En in de kerk staan daar een thermoskan heet water voor koffie of thee, en koud water voor dorstigen. Geweldig vind ik zoiets. Vrijwel iedereen die ik spreek ervaart binnen de kerk hetzelfde dat ik nu ook weer voelde. Deze kerk heeft een ziel. De eeuwen zijn hier tastbaar.


Natuurlijk kun je ook met andere ogen kijken. Puur bouwtechnische bijvoorbeeld. Dan zie je verval. Dit zie je aan de muren, aan de vloeren. Je ziet het aan het houtwerk. Als je hier niets doet zal de kerk op een gegeven moment verloren gaan. Dat mag je niet laten gebeuren want ze is onvervangbaar. Maar ik vind: ook de ziel van de kerk is onvervangbaar. Het is een interne strijd tussen de bouwkundige en de romanticus die ik ook ben: hoe ver moet je gaan met restaureren? Zie de kerk als een broze oude dame. Ze heeft geleefd, en dat voel je. Ik vind dat pure schoonheid. Het gevaar van restaureren is dat je deze schoonheid wegpoetst. Dat je de kerk van haar ziel ontdoet. Haar levensgeschiedenis wegvlakt. En voordat je dat weer terughebt. In Oostum voel je het weer een beetje. Na zo’n veertig jaar. Je voelt de doorleefdheid van de kerk weer iets als je binnen bent. Snapt u een beetje wat ik bedoel?

Of hebt u meer met de bezoekers aan Zuurdijk die ik een keer ontmoette vlak na het herstel van voeg- en metselwerk in de kerk. De aannemer en ik stonden erg tevreden naar gedane arbeid te kijken. Met opzet hadden we de ontpleisterde binnenmuur gelaten voor wat het was. Een stukje bouwgeschiedenis. Reactie van bezoekers was een andere. Ze vroegen wanneer de kerk opgeknapt zou worden….

 Ik ben een voorstander van terughoudend restaureren. Daarmee blijft de ziel van de kerk het meest intact. Zoals bijvoorbeeld in Saaxumhuizen. Er is daar groot onderhoud geweest. Maar je ziet er nauwelijks iets van. Als u zich afvraagt of er überhaupt iets gedaan is, dan zijn wij tevreden. Beetje cru gezegd, maar daar komt het eigenlijk op neer.

Een Reactie op “Van aardbeving naar schoonheid van het verval

  1. Pingback: Behoud van verval | Groninger Kerken·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s