Het kerkje dat in het land stond

0017200017200014

Het was maar een klein en onbeduidend kerkje dat onder de rook van Delfzijl verlaten in het land stond. De voegen waren uitgesleten, de ramen kapot, het dak half vergaan en het was alsof niemand zich erom bekommerde.

0014870014870006

Kerkdiensten waren er niet meer. De klanken van het orgel? Het kerkje kon het zich al niet meer herinneren. Net zomin als de samenzang en de boodschap die van de kansel werd gepreekt. Of het luiden van de klok. Het was weg, te lang geleden.

ansichtkaart uit 1914

ansichtkaart uit 1914

luchtfoto

In de nabije omgeving was het ook al zo lange tijd kil; het dorp, de gemeenschap die het kerkje had mogen bedienen, had plaats moeten maken voor oprukkende hightech industrie.
Wat verderop kon het warme lichtjes ontwaren in de donkerte van de wintermaand. Lichtjes die in betere dagen ook het kerkje hadden verwarmd en waar de mensen van hadden genoten. En het kerkje zelf stiekem ook.

Interieur, 1935

Interieur, 1935

Zo waren er talloze kerstdagen voorbij gegaan toen in 1996 mensen van de Stichting Oude Groninger Kerken op verzoek van Vrienden van de kerk kwamen kijken en ze waren oprecht begaan met het lot van het kerkje.
Ze gaven de kerk een nieuwe kap en een nieuw dak, ze repareerden de voegen, restaureerden het houtsnijwerk, en plaatsten nieuwe glas-in-lood ramen. En het hart van het kerkje begon sneller te kloppen. Verwachtingsvol van wat nog meer komen zou.

kerk-van-heveskes-33

Maar, het bleef verder zo stil. De wintermaand kwam en weer waren er geen lichtjes die het kerkje verwarmde. Nog steeds was er niet het orgelspel, weg bleef de samenzang, stil bleef het op de kansel. Hoe kon het ook anders, orgel en kansel waren er niet meer. Er was geen bank om op te zitten, geen vloer om over te lopen. Het kerkje was dan wel behouden maar waarvoor?

afb0138

Natuurlijk snapten de mensen van de Stichting Oude Groninger Kerken de teleurstelling. Maar ook zij konden het dorp en daarmee de mensen die zin gaven aan het kerkje, niet terug toveren. Hoe verdrietig het ook was. Wat ze wel konden was het kerkje beschermen, en de wierde waarop het stond; het was immers een heel oud kerkje, een monument, op archeologische grond. En de mensen van de kerkenstichting wilden nog wel verder gaan, kijken hoe ze het kerkje opnieuw zin van bestaan konden geven. Was een kerkdienst niet meer mogelijk, misschien kon het ook anders.  Ze probeerden eens hoe kunstenaars de ruimte konden vullen; ze lieten hen installaties bouwen, schilderijen ophangen.

Lost Paradise - Barbel Hische, 2004

Lost Paradise – Barbel Hische, 2004

Soms klonk er muziek, een enkele keer was er theater, en zelfs had het kerkje een debuut als filmlocatie waarin het voor heel even haar aloude rol terug had.

scene uit Sing a Little Louder

scene uit Sing a Little Louder

Het kleine kerkje voelde zich beter dan in jaren nu er zo veel aandacht was. En toen er op gegeven moment een grote gift was, speciaal voor het kerkje, en er een nieuw hek kwam rond het kerkhof en een lattendeur om mensen met slechte bedoelingen buiten te houden, ja toen was dat aloude gevoel er weer; het deed ertoe.

img_3584

De dagen van weleer mochten dan voorbij zijn, de liturgie verstomd en orgelklanken voorgoed verstorven; de oude stenen van het kerkje hadden opnieuw betekenis gekregen.

heveskes-kerst-2016

Fijne kerstdagen!

 

2 Reacties op “Het kerkje dat in het land stond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s